Ik was laatst onderweg op het Marokkaanse platteland, ergens tussen de Midden-Atlas bergen en de stedelijke gebieden aan de Atlantische kust. Het was een smalle weg die tussen glooiende heuvels door liep. Het was de tijd van het jaar dat de warme dagen nog worden afgewisseld met koelte in de nacht. En in dit gebied aan de voet van de bergen waar zelfs nu nog wat sneeuw op te zien was, blijft de wind verfrissend, ook als de zon overdag al heet is. Ik had geen haast, dus toen ik in de verte de uitgestalde groenten en hun koopmannen en –vrouwen zag staan stopte ik graag. Op grof geweven matten en plastic kleden hadden deze boeren uit de omgeving hun verse waren geëtaleerd. Opgestapelde venkelknollen, heuvels van sinaasappels en bergen met verse wortelen. De versheid straalde ervan af en de geuren lokten me dichterbij.

In Nederland koop ik mijn groenten en fruit altijd bij de supermarkt, snel, makkelijk en ze hebben een ruime keus van alles, ook tomaten in de winter en het hele jaar appels en citroenen. En dat volstaat prima. Tot het moment dat je een sinaasappel eet, nog warm van de zon en dezelfde dag geplukt. Het verschil in smaak is onbeschrijfelijk, en je vraagt je af wat je eigenlijk al die tijd gegeten hebt tot je je eerste zongerijpte tomaat eet. Dit was mijn ervaring op het moment dat de marktkoopman mij een sinaasappel gaf om te proeven. Ik zag de zon schitteren in de druppels sap die uit de vrucht liepen en proefde toen die zonnige zoete smaak, die alleen van een verse sinaasappel kan zijn. De mensen die op het platteland leven in Marokko, zijn vaak arm en leven van weinig geld. Wat veel mensen wel hebben, is de mogelijkheid om zelf hun voedsel te verbouwen. Het is hard en veel werk, maar dat zorgt er juist voor dat gemeenschappen hechter zijn, en tradities zoals gastvrijheid hoog in het vaandal staan.

En dit is een van de redenen waarom ik zo graag door Marokko reis. Mensen zijn echt hartelijk en verwelkomend. Ik voel me thuis als de volgende vrouw op de markt een venkelknol in tweeën snijdt, en mij het sappigste stukje uit het midden direct laat proeven. En ook wanneer ik bij aankomst in een hotel of appartement eerst Marokkaanse thee aangeboden krijg. Een cynicus zou misschien stellen dat dit slechts een gift is die op basis van de regels van wederkerigheid een wederdienst vereist. Maar al is dit vast ten dele waar, gastvrijheid is en blijft een groot en belangrijk onderdeel van de Marokkaanse cultuur.

[vimeo height=”HEIGHT” width=”WIDTH”]http://vimeo.com/78121596[/vimeo]